HAYATTA OTOKONTROLÜN ROLÜ
Prof. Dr. Sayın DALKIRAN
Tarihten günümüze cereyan eden olaylar göstermektedir ki, her bir kişinin peşine bir polis, bir jandarma, bir takipçi, bir müfettiş görevlendirilmesi mümkün değildir. Bundan dolayıdır ki, her bir insanın bizatihi kendisinin içinde hissedeceği, kalbinde yer alan bir yasakçıya büyük ihtiyaç bulunmaktadır. Kaldı ki, polis, jandarma gibi emniyet görevlilerinin görmediği, takip edemedikleri pek çok alan vardır ki, kişinin suç işlememesi için anca bizatihi kendi iç dünyasından “dur” diyebilecek bir sese ihtiyacı vardır.
İletişimin, haberleşmenin zirve yaptığı günümüzde, sürekli suça ilişkin haberler bültenlerde yer almaktadır. Taciz, tecavüz, yaralama, öldürme, kavga, gürültü, zina, fuhuş, aldatma, rüşvet, tehdit ve benzeri birçok haber insanları fazlasıyla meşgul etmektedir. Her gün yakalanan, göz altına alınan, mahkûm edilen yüzlerce kişiden ve bunların karıştıkları olaylardan haber verilmektedir. Kaldı ki, bunları önlemek için çok ciddi çalışmalar sonrasında önemli kanunlar çıkarılmakta, cezalar artırılmakta ve önlemler alınmaktadır. Bunlara rağmen suç ve suçlularda sürekli bir artış görülmektedir. Maalesef bunun nedenini eğitimsizliğe bağlamak son derece eksik ve yanlıştır. Mesela aile içi şiddete başvuranlar sadece eğitimsizler değil, eğitimin zirvesine çıkmış, farklı unvanlar almış kişiler de şiddete başvurabilmektedirler. O zaman başka ve ciddi nedenleri aramak ve ona göre, çareler araştırmak icap eder. Öncelikle hastalığın neden kaynaklandığı bilinmeli, tespit ve teşhis edilmelidir ki, sonrasında ona göre tedaviye geçilmelidir.
Verdiğimiz aile örneği üzerinden tahlillerimize devam edelim isterim. Kişi eşinin Allah’ın kendisine bir emaneti olduğu, ona iyi davranması gerektiği gibi bir sorumluluğu olduğu, onun iaşe ve ibate gibi tüm zaruri ihtiyaçlarının yerine getirilmesine çalışması gerektiği inancının kalbine hükmetmesi aile içi problemlerin çözüme kavuşturulmasında büyük rol oynar. Eşine iyi davranmanın ebedi bir kazanç, kötü davranışın ise ebedi bir kayıp olabileceğini düşünen bir kişinin eşine yaklaşımı hep güzel olacaktır. Eşinin ağzına konan, ona takdim edilen bir lokmanın bile kendisine sadaka sevabı kazandıracağı bilincinde olan kimse şüphesiz aile saadeti ve mutluluğu için elinden geleni yapacaktır. Gerçekleştirdiği ve gerçekleştireceği her türlü fiil, amel ve davranışın mutlak surette Allah tarafından bilindiği ve bilineceği, beşikten mezara sürekli olarak melekler tarafından takip edildiğini, onların kişinin her yaptığını zabt u rabt altına aldıkları inancı aile bireylerini daha dikkatli olmaya sevk eder. Bu inancın hükmettiği bir kişi ya da kişilerde ailesini aldatmak gibi çok kötü bir davranış gözlenebilir mi?
Yaratılışta konulan bir kanundur ki, insan doğar, büyür, yaşlanır ve ölür. Bu kanunu koyan Allah’tır ve kimsenin bu kanunu bozmaya, değiştirmeye gücü ve takati yetmez. Tarihte pek çok felsefeci ve tabip dünyada ebedi yaşamı gerçekleştirmeye çalışmışlarsa da bütün bu düşünceler ham hayal olarak kalmıştır. İşin doğrusu insan ebed için yaratılmış ve ebede gidecektir. Belki his yanılması ile ebedi hayatı bu fani dünyada arıyor olabilir. Ancak bugüne kadar ölüm öldürülememiş, kabir kapısı kapatılamamış, beşerin yolculuğu sonlandırılamamıştır. Bırakalım yolculuğa “dur” diyebilmeyi, tam tersine beşerin yolculuğu sürat kazanmıştır. Her gün binlerce insan ölümü tatmakta ve kabre girmektedir.
İnsanın vücudu gençken güzel, latif, zarif ve güzel bir gül çiçeğine benzerse de yaşlılığında kuru ve uyuşmuş kış çiçeğine benzer. Bu durum kaçınılmaz olunca, sadece eş seçiminde güzellik esas alınmış ise, o takdirde böylesi evliliğin devamı her zaman tehlikede demektir. Zira bırakalım yaşlılığı, her zaman insan aynı zamanda engelli olma adayıdır da. Anadolu insanının tabiriyle “Allah bizden ırak (uzak) etsin” insan, bir trafik kazasına, bir depreme, bir yangına veya farklı bir musibete maruz kalarak eski güç, kuvvet ve fiziki güzelliğini yitirebilir. Bu durumda kadın ya da erkek eşini terk mi etmeli? Allah’a inanan ve âhirette yaptıklarının mutlaka hesabının sorulacağını bilen bir kişi başına gelenlerin bir imtihan olduğunu, sınava tabi tutulduğunu bilir ve haline sabreder ve şükreder. Bu durumda kişi şöyle der: “Bu eşim, ebedî bir âlemde, ebedî bir hayatta dâimî bir hayat arkadaşımdır. Şimdilik ihtiyar ve çirkin olmuş ise de zararı yok. Çünkü; ebedî bir güzelliği var, gelecek. Böyle dâimî arkadaşlığın hatırı için herbir fedâkârlığı ve merhameti yaparım.”
Bu tarzda düşünen kişi şüphesiz ki yaşlanmış olan hanımına, güzel bir hûri gibi muhabbetle, şefkatle, merhametle mukàbele edebilir. Böylece ebedi saadetin ve mutluluğun tohumları burada atılmış olacaktır ki, âhirette cennet ve cemâlullâhı görme şeklinde karşılık görecektir.
İnsanlığın dünya hayatındaki merkezi, esaslı bir zenbereği, dünyevî mutluluğu için bir Cenneti, bir sığınağı ve korunağı aile hayatıdır. Adeta herkesin evi, hanesi küçük bir dünyasıdır. Bu hanenin ve aile hayatının hayatı ve saadeti ise, samimi, ciddi, vefalı hürmet ve saygı, hakiki, şefkatli ve fedakarane merhamet ile olabilir. Gerçek saygı ve samimi merhamet ise şu inanca bağlıdır: Eşlerin beraberliği sadece geçici dünya hayatına münhasır olmayıp, ahiret yurdunda ebedi ve daimi arkadaşlıkları devam edecektir. Bu inanç kısa ve fani olan bu dünya hayatında birbirlerine katlanmayı, şefkat ve merhametle yaklaşmayı, ebedi hayatın elde edilmesinde bu sınavın beraberce verilmesine çalışmayı gerekli kılar.
Toplumun temel taşı olan aile sağlam olunca da bütün bir millet mutlu ve mesut olur. Şahısların, ailelerin, toplumun ve milletin saadetinin tahakkuku, Allah ve âhiret inancı ile bu inancın hareketlere yansıması ile mümkündür.