Mazlumun Ahı Arşı Titretir
İnsanlık tarihi, zalimle mazlumun bitmeyen mücadelesinin adıdır. Güçlü olanın haklı sayıldığı dönemler çok olmuş, fakat haklı olanın güçlü çıktığı dönemler her zaman daha kalıcı izler bırakmıştır. İşte bu yüzden atalarımız, yüzyılların tecrübesini tek bir cümleyle özetlemiştir: Mazlumun ahı arşı titretir.
Mazlumun ahı, bir beddua değil; çaresizliğin, adaletsizliğin ve sabrın son noktasında yükselen sessiz bir feryattır. O feryat ne kürsü ister ne mikrofon… Duaya karışır, gözyaşıyla yoğrulur ve vakti geldiğinde ilahi adaletin kapısını çalar. Zalim ise çoğu zaman gücüne, makamına, kalabalığına güvenerek yürür. Oysa unuttuğu bir hakikat vardır: Güç geçicidir, adalet bakidir.
Tarih bu gerçeğin sayısız örnekleriyle doludur. Mazlumu ezenler, bir gün kendi kurdukları düzenin altında kalmış; hak gaspıyla yükselenler, aynı yollarla yıkılmıştır. Çünkü zulüm, sahibini besleyen değil, yavaş yavaş tüketen bir zehirdir. İlk başta kazanç gibi görünen haksızlık, zamanla vicdanı köreltir, toplumu çürütür ve nihayetinde büyük bir çöküşe zemin hazırlar.
Mazlumun en büyük gücü sabrıdır. Sabır, boyun eğmek değildir; adalete olan inancı diri tutmaktır. Mazlum, sesini duyuramaz ama duasını kaybetmez. İşte o dua, çoğu zaman zalimin en korkmadığı yerden gelir. Ne zaman, nasıl ve nereden geleceği belli olmayan bir adalet tokadı, dengeleri altüst eder.
Bugün bize düşen; mazlumun ahına ortak olmamak, zalimin safında yer almamaktır. Susmak da bazen zulmün bir parçasıdır. Haksızlığı görüp sessiz kalanlar, adalet terazisinin bozulmasına katkı sunar. Oysa bir söz, bir duruş, bir itiraz; mazlumun yalnız olmadığını hissettirmeye yeter.
Unutmayalım; arşı titreten şey, mazlumun gücü değil, haklı oluşudur. Ve adalet, gecikebilir ama asla şaşmaz. SAVAŞ AYTİMUR