GERÇEK VATAN SEVGİSİ
Sevgi, bir insana, bir canlıya veya bir nesneye karşı duyulan içten bağlılık, derin sevgi, şefkat, bağlılık ve koruma isteğidir. İnsani duyguların en temeli, en birleştirici ve en yapıcı olanıdır. Sevgi, insanı dönüştüren en güçlü motivasyon kaynağıdır. İnsan, sevgi sayesinde kendi sınırlarını aşabilir, dünyayı daha yaşanabilir bir yer kılabilir ve arkasında kalıcı, saygın bir iz bırakabilir.
Sonuçta sevgi; insanı insana bağlayan, dünyayı güzelleştiren, paylaşıldıkça çoğalan ve insan hayatına en yüksek değer veren asil duygudur.
Hayatımın son yılarında akademisyen insanların ağırlıklı yer aldığı bir doğa gezi grubunun yürüyüşlerinde doğa yürüyüşleri yapmaya başladım. İçinde iyi eğitim almış, seçkin kişilerin yer aldığı bu grup ile vatanımızın el değmemiş ve halen bozulmamış doğal güzelliklerinde yaptığımız gezilerdeki yaşadıklarım sevgi yönünden insanlığı yeniden sorgulamama sebep oldu.
Bu yürüyüş grubu üyelerinin neşeli ve birbiri ile şakalaşarak bu doğal güzelliklerin bütün nimetlerini tatmak ve görmeyenlere aktarabilmek için yaptıkları çalışmaları yakinen izledim. Yeni açmış çiçeklerin ve bir dala konmuş yabani bir canlının fotoğrafını ona hissettirmeden çekmek için sessizce yaptıkları işbirliğinden, çıkılan tepelerdeki anı olarak Türk Bayrağı gölgesinde çekilen fotoğraflara kadar bir çok yerde ben de bulunarak bütün faaliyetlerini yakinen gözledim.
Bu grup üyelerinden en çok dikkatimi çeken şimdi ismini hatırlayamadığım bir tıp profesörü olmuştur. Kendisi her yürüyüşte bizimle hiç konuşmuyor ve cep telefonunu hep kapalı bulunduruyordu. Kendisi bir yürüyüşte bizim meraklı bakışlarımızı ve kendisi hakkında konuştuğumuzu hissedince biz grup üyelerine şu bilgiyi vermişti.
‘’Lütfen beni affedin. Ben bu yürüyüşlere sinir sistemimi sakinleştirmek ve gireceğim ameliyatlarda sakin kararlar vererek ve sakin müdahaleler ederek ameliyat ettiğim hastalarıma uygun cerrahi müdahaleleri yapmak için katılıyorum. Bu yürüyüşlerde cep telefonumu dahi sakin kalmak için hep kapatıyorum. Başarılı her operasyon sonucu tekrar hayata dönen her hastam beni sonsuz mutlu ederken, kucağımda hayata veda eden her hastam ise beni büyük bir vicdan azabına sürüklüyor. Ben hepinizi çok seviyorum ancak ben önce insan olarak bana emanet edilmiş bu vatandaşlarımı düşünüyorum. Lütfen beni affedin’’
9 Haziran 2026 tarihinde 9 Haziran 1994 tarihinde şehit olmuş devre arkadaşım Jandarma Teğmen Erdal KOÇAK ile ondan tam bir yıl sonra 9 Haziran 1995 tarihinde şehit olmuş diğer devre arkadaşım Topçu Ütğm. Hasan ŞAHAN ı şehadet yıldönümlerinde anmak ve her iki arkadaşımız için Allah’ımıza dualar etmek için CEBECİ ASKERİ ŞEHİTLİĞİ nde devre arkadaşları olarak toplandık. İki şehit arkadaşımızın kahramanlıklarını nasıl şehit oldukları şehadetlerine tanıklık yapmış arkadaşlarım tarafından bizlere anlatıldı.
İşte iki şehit arkadaşımın mezarları hemen yakınında Piyade Astsb. Kd. Çvş. Doğukan TAZEGÜL’ün üzerinde fotoğrafları ve son vasiyeti bulunan mezarı dikkatimi çekti. Şehidimizin son vasiyetinin daha ilk cümlelerini okurken göz yaşlarım ırmak oldu.
Bana bir şey olursa kimse üzülmesin.
Benim burada neden olduğumu unutmayın.
Allah yolunda cihad. Vatan ve Türk Milletinin bütünlüğü içindir.
Benim ve burada görevde bulunan herkesin amacı aynıdır.
İşte şehidimizin yukarıdaki son vasiyetini okurken derin bir sessizliğe daldım ve gerçek vatanseverliği ve bizlere canlarını feda ederek emanet ettikleri vatanımızı düşündüm.
Aradan zaman geçti. Ağustos ayının 12. gününde halen Gazi Üniversitesi Geriatri bölümünde yatmakta olan ve benim de biraz sonra yanına refakatçı olarak gideceğim 88 yaşındaki babam için evde büyük bir sessizlik içinde hazırlık yapmakta idim.
Bu sessizlik içinde düşünürken Gazi Üniversitesi Hastanesinde babama kendi babaları gibi sevgiyle şefkat ile ve de büyük bir özveri ile bakan doktorundan hemşiresinden idari ve temizlik görevlilerine kadar burada görevlerini saymaya bilgimin yetmediği tüm sağlık çalışanları geldi. Sonra aklımda vatandaşlarını başarılı ameliyat etmek için yürüyüşlerde uzun sessizliğe bürünen tıp profesörü canlandı.
İşte ben de babama refakat etmek için Gazi Üniversitesi Hastanesine giderken aklıma Mustafa Kemal Atatürk’ün ‘’Vatanını en çok seven görevini en iyi yapandır’’ sözü geldi.
Artık bu olaylardan ve bizzat şahit olduklarımdan tam olarak anladım ki, gerçek vatan sevgisine sahip olanlar;
‘’Allah’ımızın izin verdiği meşru yolda vatanımızı korumak ve milletimize barış yaşatmak için canlarını dahi hiç esirgemeyen Erdal KOÇAK, Hasan ŞAHAN ve Doğukan TAZEGÜL gibi tüm aziz ŞEHİTLERİMİZ’’ ve de vatandaşı olan hastalarının ameliyatlarında başarılı olmak için kendini sessizliklere gömen gerçek görev bilinci taşıyan ismini hatırlayamadığım bu tıp profesörümüz ve de Gazi Üniversitesi Hastanesindeki sağlık çalışanları gibi görevini en iyi yapan tüm mümtaz insanlarımız.
Dr. Mehmet Tuğtigin ŞEN
Emekli Albay