SERGİ SALONU
Kur’ân ve hadislerden, peygamberlerin haberlerinden ve aklın verilerinden yola çıkarak biliyoruz ki, âlemler henüz yaratılmamış iken sadece ve sadece Allah var idi. O’nun dışında hiçbir şey yoktu ve Allah diledi ki, âlemleri yaratsın ve kendisi de bilinsin ve tanınsın. Zira her kemâl ve cemâl sahibi kendi kemâlini ve cemâlini hem görmek ve hem de göstermek ister. İşte bu sırdan dolayıdır ki, sonsuz kemâli ve benzersiz cemâli olan Allah bu âlemleri var etti.
İnsanlar bile kendi hünerlerini, kabiliyetlerini göstermek için bir takım sanat eserlerini meydana getirirler ve bu eserleri başkalarının müşahedesine sunarlar. Bu haliyle iki türlü bakış söz konusu olur. Birincisi kendi eserine kendisinin bakması ve ikincisi de başkalarının görmesi ve ne güzel yapmışsın diyerek istihsan etmesidir. Her iki durumda da insan büyük bir zevk ve lezzet alır. Resim, heykel, ebru, hüsnü hat ve sair sergiler bunun en müşahhas örnekleridirler.
Allah da kâinatı yaratmakla birinci olarak kendi eserlerine kendisi bakarken, ikinci olarak da akıl şuur sahibi varlıkların bu eşsiz eserlerini seyretmelerini, hayretlerini “sübhanallah, maşallah” diyerek göstermelerini istemiştir. Akıl ve şuur sahibi olan insanlar, cinler ve meleklerle ruhaniler seyirci gruplara dahildirler. Bu seyri gerçekleştirmenin ne derece önemli olduğunu içimizden biri olan ve Yüce Yaratıcı’nın bir uyarıcı olarak gönderdiği Hz. Muhammed (s.a.v.) şöyle bildirir:
“Bir saatlik tefekkür bir yıllık (nafile) ibadetten daha evladır.”
Bu noktada insan aklını kullanacak “Ben neyim, neciyim, nereden geldim, nereye gidiyorum, vazifem nedir?” gibi soruları kullanarak, aklının yanında bize doğru ve yanlışları bildirmekle görevli olan peygamberlerin sözlerine de kulak vererek gerçekleri bulacaktır. Akıl şüphesiz çok ama çok önemlidir. Akılsız bir şahsın amelleri sorgulanmaz, sorumlu tutulmaz. Yüce Allah kitabında dokuz yüzden ziyade âyetlerinde akıl ve aklın verileri olan ilimden söz etmektedir. Ancak saf akıl her zaman gerçeği bulamayabilir. Nasıl ki, göz görmek için ışığa ihtiyacı var ise aklın da vahyin ışığına muhtaçlığı vardır.
Gözümüz önünde cereyan eden olaylar asla kendiliğinden vücut bulan, tesadüfen oluşan veya akılsız ve şuursun kitlelerin bütünü olan tabiatın eseri değillerdir. Gece gündüzün meydana gelişi, mevsimlerin düzenli bir şekilde bir birini takip etmesi akıl sahiplerinin düşünmesi gereken çok önemli olaylardan bir kaçıdır. Konuyu şu pasajla tamamlayayım:
“Başını kaldır kendisini tanıttırmak isteye faal ve kudretli bir Zât’ın harika işlerini bak! Sen başıboş olmadığın gibi, bu hâdiseler de başıboş olamazlar. Her birisi çok hikmetli vazifeler peşinde koşturuluyorlar. Bir müdebbir-i hakîm tarafından istihdâm olunuyorlar.”
Sonuç olarak şunu ifade edebiliriz ki, bu dünya akıl ve şuur sahibi varlıklar için açılmış bir sergi salonu mahiyetindedir. Yüce Yaratıcı kendi sonsuz ilim, irade, güç ve kuvvetinin eseri olarak meydana getirdiği eserleri sergilemiş ve akıl sahiplerinin müşahedesine sunmuştur. Akıl sahibi olan insana düşen bu eşsiz eserleri temaşa ederek, Allah’ın huzurunda eğilmek, şükür secdesine kapanmaktır. Böylece insan âlâyı illiyyîne yani en üst mertebeye çıkar. Aksi taktirde esfel-i sâfilîne düşer ki o da alçakların en alçağıdır.
Allah’ın bize bahşettiği en güzel nimetlerden biri olan aklı helal dairesinde kullanmak ve yerli yerince istimal etmek temennisiyle…