Gösteriş Yapmayın!…
Gösteriş, “başkalarını aldatmak, şaşırtmak,
korkutmak veya kendini beğendirmek için
yapay davranmak” tır.
Bu inançtaki insanlar, çevreleri için giyinir,
konuşur, ev döşer, meslek seçer veya kitap
okurlar.
Tüm yaptıklarında en büyük hedefleri,
insanların takdirini toplayabilmektir.
Örneğin kitapçıya gidip bir kitap seçerken
en merak ettikleri konuya değil, en çok
satan kitaba bakarlar.
Hangi kitabı okuduklarında daha “havalı”
ve günün modasına daha uygun olacağını
düşünürler.
Çünkü burada kitap okumanın amacı
görgü, bilgi veya kişiliğini geliştirmek
değil, çevresine karşı anlatacak bir
şeyler bulabilmektir.
Birçok insan çocuğunu yetiştirirken
onun sabırlı, hoşgörülü, imanlı,
merhametli veya cömert bir insan
olması için uğraşmaktan ziyade, yanlış
da olsa çevresi tarafından makbul
görülen özelliklere sahip olması için
gayret eder.
Örneğin en prestijli okula
yerleştirebilmek için uğraşırlar, yeteneği
olmadığı halde piyano dersi aldırırlar,
sırf arkadaşlarına gösteriş yapabilmek
için kendilerine anne yerine “mami”
vs. gibi Türkçede kullanılmayan
ifadelerle hitap etmesini isterler, kibirli
bir çocuk olarak yetiştirmenin makbul
görüleceğine inanırlar.
Çünkü inanmayanlar için çocuk çok
önemli bir “gösteriş” konusudur.
Çocuğun iyi bir kolejde okuması,
birkaç yabancı dil bilmesi, güzel
olması, iyi giyinmesi, arkadaşlarının
arasında popüler olması veya yetenekli
olması anne ve babanın çevredeki
itibarı açısından çok önemlidir.
Nitekim bu tip anne ve babalar,
çocuklarının ne kadar tevazulu, ne
kadar şefkatli veya ne kadar yumuşak
başlı olduklarını değil, insanların
gıpta edecekleri bu tip özelliklerini
anlatmayı tercih ederler. Bu nedenle de
çocuklarının ahlakıyla değil, görüntüsü
ile ilgilenirler.
Hava atma konularından bir diğeri
“gösterişli ev” sahibi olmaktır. İnsanlar
ev seçerken kendi rahatlıklarından
ziyade, çevrelerinin bakış açısına önem
verirler.
Hangi muhitte ve kaç katlı olmasının,
nasıl bir manzara görmesinin, kaç
metre kare olmasının kendilerini daha
itibarlı yapacağına bakarlar.